Torunn Torgersrud Haug (f. 1955), bor på Hamar. Hun debuterer her på Jung med 6 dikt.

6 dikt

Berre ytterveggar så langt auga ser

Det kan vere du sjølv som frys

motivet i dei tomme gatene

lener nakne skuldre

mot ei murflate i svart kvitt

Skrapelyden kjem

frå tynne sålar mot brustein

raude håndkolorerte sko vaklar

Eit spinkelt stativ

skal balansere og vinkle vidt

Desse blåe kasta til sides

under tungt pannehår, ei evig zooming

etter ein modell i kjøtt og blod

Denne uroa i lysopningen

før sola begynner å ta

* * *

Du tenkjer plutseleg på Picasso

Forvridd og fragmentert

på eit skrukka laken

bringa ligg fastklemt og brysta

og føtene strir mot all natur

Leppene er ikkje eingong strekar

Følgje ein finhåra pensel

i lette strøk over netthinna

Det er berre innsida

det er berre varmen i pigmenta

som kan teikne deg konturar

og pusle deg på plass

i eit leveleg passepartout

*

* * *

Ho ligg inne på kalenderen

Det er dagar ho arbeider på store lerret. Menneskekroppar får farge og
flyt, sterke lemmar strekkjer seg og når fram. Ho har sin eigen
målestokk. Tek djupe magedrag. Slikt går det an å lære. Store rørsler
sprengjer ramma. Det er inga forestilling. Det er ei verd innafor
veggen, romma er ikkje tomme, dei opnar seg. Morgonen etter slår ho på
ring. Du kan høyre ei knastring over grusen og eit kor som mumlar. Det
går regler over leppene. Hand i hand. Ho snur seg heilt rundt og
byrjar ellemelle livet

* * *

Å vakne er eit durativt verb

Det kan handle om avstand

Det er mange stadier ned til bakken

og mange grunnar til berre å sveve

Ei samtale kan likne ein sang

Du har visst det lenge

Ein morgon har mange strofer

og du går etter dei opne lydane

Du går etter lyse akvarellar

der du prøver med tåa først

Du vil at fargane skal flyte

Du vil sjå ringar utover stille vatn

* * *

I draumen grev ho ned eit skrin ved føtene

Halvt oppreist med ei pute i ryggen. Føtene rett fram og armane langs
sida. Feberen får fare rundt og ta krafta bort frå viljestyrte
musklar. Det er greit. Dagen er lang og veggane oppussa. Det blei for
mye. Det sette seg i bringa.  Men nå har ho skjønt det og hosten roar
seg.  Det første kvite lerretet heng på veggen til venstre. Ho må ha
begynt å tenkje medsols. Ramma er varmbrun og tonen tydeleg. Ho snur
på hodet, blir sittande slik og sjå på det lenge. Ho kjenner kontakten
og lener seg tilbake på null.

* * *

Installasjon

Det er ikkje regn i lufta

Det er små partiklar som svever

Det er ikkje kaos, om du går nærare

ser du eit system, metallspon mjuknar

hektar seg i hop og trekkjer til sides, blir runde

veggar kring opne gangar innover i rommet

Du kan smette inn og puste undervegs

Du kan komme ut att på andre sida

til store flater og overlys

Publisert 12.01.2007
Tekst: Torunn Torgersrud Haug
Godkjent: Jung forlag DA

tilbake til fremsiden... | kommenter denne teksten...